Kroatië

Donderdag 10 juni fietsen we Kroatië binnen. Als we na een paar dagen Kroatië verlaten blijkt het welkomstbord aan de grens het enige vrolijke dat we tegen zijn gekomen. De eerste wat grotere plaats waar we logeren is Oseijk, slecht geslapen het is warm de airco werkt niet en we hebben slecht, te veel en veel te vet gegeten. De volgende dag zien we op weg naar Vukovar de eerste kapot geschoten gebouwen langs de weg.

Het is geen vrolijke tocht en er is niet veel fantasie voor nodig om je voor te stellen hoe het geweest is. Je ziet de Serven door Kroatië trekken en alles kapot schieten wat ze tegen komen. Vukovar is na de oorlog slechts gedeeltelijk hersteld. Op zoek naar een hotel ontmoeten we een jonge vrouw, zij is op familiebezoek. In de oorlog is ze gevlucht, een deel van haar familie is achtergebleven waaronder haar ouders en zuster. Zij is uiteindelijk in Australië terecht gekomen, is daar verliefd geworden, getrouwd en blijven wonen. Ze vertelt hoe het was vóór de oorlog op de plek waar we nu staan en verderop in de stad. De stad is deels uitgebrand, het ergste puin is wel geruimd. Waar we nu staan, op een plein met uitzicht op de rivier waren straten, huizen en kantoren. Nu kijk je op een deels kapotgeschoten hotel, in de weg er naar toe zitten bomkraters. Bij het hotel heb je zicht op de watertoren van Vukovar die men laat staan als een monument tegen geweld. Het is een enorme toren van staal en beton die aan flarden is geschoten. Er zitten gaten in zo groot als een huis, je kijkt er dwars doorheen en bovenop wappert een enorme Kroatische vlag.

In een aantal kapot geschoten huizen is op de begane grond een winkel of café met terras gevestigd, terwijl de bovenste etages deels zijn weggebombardeerd of uitgebrand, er zitten geen daken meer op de huizen en in sommige groeien de bomen dwars door de etages heen. Soms zijn gebouwen dichtgetimmerd maar vaak ook niet. We fietsen langs een huis waar in de kapotgeschoten ramen bloembakken met geraniums zijn opgehangen, een vreemd gezicht, helemaal als je bedenkt dat iemand, misschien wel dagelijks, dat huis ingaat om die bakken water te geven, want ze zien er goed verzorgd uit.

We logeren in een fonkelnieuw hotel, alles ziet er prachtig uit. Ook het hotel staat tussen kapot geschoten gebouwen. In en bij een aantal gebouwen wordt gewerkt, maar alle gevels zijn er uit. De stad wordt ook bezocht door schoolklassen, in keurige rijen lopen kinderen twee aan twee door de stad onder leiding van een juf. ’s Avonds is het druk, mensen lopen buiten, er brandt licht, en de restaurants en terrassen zitten vol. Het ziet er wel gezellig uit. Maar wij worden er somber van en besluiten om de volgende dag te vertrekken.

Vanwege de hitte die al een aantal dagen duurt hanteren we een soort tropenrooster. We staan om zes uur op, ontbijten en proberen zo vroeg mogelijk te vertrekken om ’s ochtends het grootste deel gefietst te hebben. In de middag loopt de temperatuur naar de 40 graden en dat is echt heel erg warm om te fietsen. Het zweet loopt de hele dag van je lijf, je bent in korte tijd drijf nat en het water staat in je schoenen.

Op weg naar de grens van Servië fietsen we door een bergachtig stuk zoals in Engeland of Toscane, met veel korte steile klimmetjes. Als je er een hebt gehad en beneden bent gaat het gelijk weer omhoog. Sommige zijn goed te doen maar andere zijn erg steil. Na vijfenveertig kilometer zijn we aan de grens, die ligt op een brug over de Donau. Eenmaal in Servië verandert het landschap en wordt het vlakker, het klimmen is voor vandaag voorbij, de hitte niet. We stoppen bij alle benzinestations en kiosken voor koude cola’s. Het doel vandaag is Novi Sad, we komen in de middag aan en vinden een prachtig hotel in het centrum.