Turkije, overnachten in Edirne

Het laatste stuk naar de Turkse grens wordt het steeds drukker en drukker, maar de weg blijft tweebaans. Het is warm. Bij het voorbereiden van de reis was het niet duidelijk of we fietsend de grens over zouden kunnen, op de kaart staat alleen de autoweg. Maar de smalle tweebaansweg loopt gewoon door. Voor de grens staan honderden vrachtwagens langs de weg te wachten, waarschijnlijk op douane-afhandeling. Bij de grens zijn we tussen lange rijen auto’s de enige fietsers. Binnen twintig minuten hebben we een visum en zijn we de grens over. Iedereen is aardig en belangstellend, men zegt ons gedag, vraagt waar we vandaan komen en naar toe gaan. Er heerst duidelijk een vakantiesfeertje. De slechte Bulgaarse tweebaansweg gaat over in een prachtige brede weg waar je ook op mag fietsen. Maar je fietst wel op een autoweg waar zeker 120 km wordt gereden. Maar men zwaait en toetert naar ons, het geeft een vrolijk gevoel.

Aan de Turkse kant, richting Bulgarije staan nog veel meer vrachtwagens voor de grens te wachten. Kilometers lange rijen vrachtwagens, bij de grens op enorme parkeerterreinen en daarna op extra stroken langs de weg. Chauffeurs zitten bij elkaar, sommige zijn aan het barbecuen anderen liggen onder hun wagen te slapen. Er zijn erbij die hele buitenkeukens bij zich hebben.

Na de grens, voor de stad Edirne splitst de weg zich, het doorgaande autoverkeer kan via de snelweg E80 richting Istanbul en het overige verkeer gaat via de D100, de weg Istanbul Edirne. Deze weg loopt tot aan de zee van Marmera bij Çorlu en dan verder tot Istanbul. Vooraf is het altijd moeilijk in te schatten hoe de route en de wegen er uit zullen zien. Nu heb je niet veel keus als je van Edirne naar Istanbul wilt en de bergen zo veel mogelijk wilt ontlopen. De weg D100 begint als een redelijk rustige vierbaansweg met voldoende ruimte naast de witte streep om te fietsen, maar eindigt als een brede zes tot achtbaansweg met fly-overs en bij de steden enorme rotondes. Ja . . . en wat moet je dan op je fiets. Bij vorige reizen hadden we al een tactiek ontwikkeld hoe te fietsen op autowegen. Als je rechtdoor moet bij een afslag kun je niet, zoals je normaal in een auto zou doen, gewoon rechtdoor rijden. De auto’s om je heen rijden zo’n 120 km en jij misschien 20 of 25. We blijven zo lang mogelijk rechts rijden, wachten dan tot het kan en steken dan op het smalste stuk van de afslag de weg over terug naar de doorgaande weg.

Als we net Edirne door zijn begint het te regenen en dreigt een enorm onweer, de lucht wordt inktzwart. We draaien om en besluiten om in Edirne te blijven. In een zijstraat van de hoofdstraat vinden we voor 80 Lira een hotel. Een enorm verschil met Bulgarije. De stad is gezellig druk, moskeeën, goed onderhouden parken met veel bloemen, grote winkelstraten, veel terrassen en er staat geen winkel leeg. Er zijn veel mensen op straat en overal wordt gewerkt.

In het hotel zijn we, ondanks de herrie van de stratenmakers buiten, in slaap gevallen en hebben en paar uur geslapen. We zullen het wel nodig gehad hebben, het zijn ook lange dagen, het is erg warm en we staan om zes uur op. Fietsen is hard werken en daarbij zijn we inmiddels 61 dagen onderweg. Als we na het douchen de straat op willen om wat te drinken en een restaurant te zoeken, blijkt dat Nederland tegen Brazilië speelt voor de kwartfinale. In de hal van het hotel zien we de tweede helft en Nederland met 2-1 winnen. We worden door alle aanwezigen Turken gefeliciteerd. We vinden in de winkelstraat een café waar je ook kunt eten en waar op het terras bier en wijn wordt geschonken, dat zullen we tot Istanbul niet meer tegenkomen.

De eerste kennismaking met een Turkse stad: moskeeën en minaretten, drukke straten veel slagers, bakkers, fastfood restaurants, cafés met thee, koekjes en terrassen met thee drinkende mannen, af en toe gesluierde vrouwen maar wonderlijk genoeg in dit islamitische land, veel minder dan je in Nederland op straat ziet. Het voelt goed!

Edirne een bijzondere stad.

De stad werd gesticht door de Romeinse keizer Hadrianus en kreeg zijn naam: Hadrianopolis. Na de verovering in 1362 was de stad van 1365 tot 1453 de hoofdstad van het Ottomaanse Rijk. In 1575 bouwde sultan Selim II in Adrianopel de Selimiye moskee met minaretten van 70,9 meter hoog, die tot op heden de hoogste van Turkije zijn.

Het gebied rond Edirne heeft sinds de tijd van de Grieken vijftien grote veldslagen gekend. In de 19e eeuw werd de stad driemaal door de Russen veroverd en aan het begin van de 20e eeuw wisselde de stad nogmaals veelvuldig van eigenaar: de Bulgaren veroverden de stad in 1913 tijdens de Eerste Balkanoorlog, maar moesten deze na de Tweede Balkanoorlog later dat jaar weer aan het Ottomaanse Rijk laten. In 1915 gaven de Turken de stad op Duits aandringen terug aan Bulgarije. Na de eerste wereldoorlog werd de stad in 1920 bij de Vrede van Sèvres Grieks, om in 1923 na de Grieks-Turkse Oorlog weer aan Turkije te worden toegewezen. De Grieken noemen de stad nog steeds Adrianopel.

Zie voor foto's van Edirne van Dick Osseman
http://www.pbase.com/dosseman/edirne_turkey